آرام گفتم : اگر كمكي از من  ساخته است دريغ نخواهم كرد . نمي دانم شنيد يا شنيد و نخواست جوابم را بدهد . با تصور اينكه سخنم را نشنيده باشد پس از مكثي كوتاه با صدايي بلندتر و براي بار دوم اين جمله را تكرار كردم . در حالي كه بغض گلويش را مي فشرد خيلي آرام گفت : متشكرم . سپس با لحني التماس گونه از من پرسيد آيا شما هم معتقديد خود كرده را تدببير نيست .نمي دانستم در جوابش چه بگويم تا كمي آرام بگيرد . لحظه اي فكر كردم . منتظر پاسخم بود ، به صورتش نگاه كردم و گفتم : بله ، البته اين جمله درست است اما به شرطي كه آن عمل بدون هيچ واسطه  فكري ، تحميلي و به دست خود فرد و در يك شرايط آزاد اتفاق افتاده باشد . پاسخم كمي آرامش كرد .

    در ادامه گفتم : اگر فضولي نباشد مي خواستم علت گريه تان را بدانم . نگاهي به من انداخت و ادامه داد : دانشجوي سال آخر رشته روانشناسي  هستم و با ديدن اوضاع فرهنگي دانشگاه و جامعه تصميم گرفته بودم  با هيچ پسري در دانشگاه دوست نباشم و فكر داشتن ارتباط عاطفي  و ازدواج  با پسران دانشگاه را به كلي از سر بيرون كرده بودم تا اينكه روزي يكي از پسران همكلاسي در مقاله اي اجتماعي به بيان يكي از مسائل روز جامعه  دانشگاهي پرداخته بود و بعضي از معضلات را براي درك و تحليل بيشتر به بيان مثال هايي مي پرداخت  نمي دانم چه شد كه نگاه نافذ و سخنان متين و راسخش توجه مرا به خود جلب كرد . من كه به هيچ وجه نيازي با ارتباط اجتماعي در خودم احساس نمي كردم و تا آن روز در دريايي از توهمات و روايا هاي خويش  غرق بودم را با دنياي واقعيات و تنگي ها و  فراخي هايش آشنا كرد .  در ميان جر و بحث ها و ارائه نظرات ( كه اكثراً مخالف با ديدگاههاي  او بودند ) به دفاع از او و نظرياتش پرداختم . اولين جرقه هاي يك شعله عاطفي بين من و او با دفاعيات من از نظرياتش شكل گرفت .

    او فرد تقريباً شناخته شده اي در دانشگاه بود و در مسائل مختلف اسمش بارها و بارها بر سر زبانها بود . اما من كاري به اين مسائل نداشتم و تا آن روز و آن لحظه كه حرفش را نشنيده بودم باورش نكرده بودم و هميشه بخاطر محيط بسته خانواده ام جرأت اظهار عقيده و نظرم را نداشتم.  او آنقدر برايم احترام مي گذاشت  و شخصيت برايم جست و جو مي كرد كه به خوبي مي دانستم لياقت هيچ يك از آنها را ندارم . اما وقتي آنها را به من نسبت مي داد  احساس غرور مي كردم اما تهديد بعضي ها و فشارهاي خانواده منجر به ترسي در اعماق وجودم شد . و اين ترس عاملي شد تا او را با وجودي كه بسيار دوستش داشتم رها كنم و در عمل نشان دهم كه مرا بيهوده بزرگ مي پنداشته و تلاش بيهوده اي داشته تا مرا به انديشيدن و شركت در اجتماعات فرهنگي ترغيب كند و بيهوده مرا شاعري فرزانه خطاب مي كرده . روزي ناگهان به او گفتم كه نمي خواهم ديگر او را ببينم و هرگز به سراغ من نيايد كه من هم به سراغش نخواهم رفت .

 او با نگاهي كه هنوز احساس دوست داشتن در درونش موج مي زد به من كه روزي به اوگفته بودم عاشقش هستم گفت : در حيرتم ، عجب خانه اي است خانه عشق كه ستون هايش با چند تهديد كوچك و شنيدن بعضي حرفهاي درشت اين چنين بلرزد و ويران گردد ، چنان كه تو گويي پرنده اي بر روي درختي كه دائماً زير باران است لانه كرده باشد .

     آنقدر جملاتش محكم و استوار بود و از پشتوانه فكري برخوردار كه قدرت و توان پاسخ دادن را از من سلب كرد .  او بسيار به افكار و انديشه ها اهميت     مي داد و نيكي كردن ر ا هنگامي ارزشمند مي شمرد كـــه داراي پشتوانه  فكــري عميق باشد .

   معتقد بود كه انسان نمي تواند بدون عصاي احساسات راه برود ، اما بايد پيش از آن قدمهايش را بر اساس عقل و منطق استوار كرده و گام بر داشته باشد . چند روز بعد از جدايي يكي از دوستانم گفت : فلاني ، چند روز است  در لاك خودش فرو رفته . در دل به او گفتم  : من وضعي مثل  او دارم . من نيز تمايلي به گفت و شنود در حضور جمع را ندارم . دلم مي خواست پيش او برگردم و به او بگويم چقدر دوستش دارم و اين به خودي خود آنقدر بزرگ و شيرين است كه بتوان باقي مسائل و تبعاتش را تحمل كرد . به اين نتيجه رسيده بودم كه بهر بدست آوردن گل بايد خارهاي اطراف آن را  نيز تحمل كرد و چاره اي جز اين نيست . مي خواست  از جايش بلند شود و برود ، گفتم : بايست و يك جمله هم از من در خاطر داشته باش. حضرت علي (ع) مي فرمايد : خدايا توفيقم ده تا با كسي كه مرا فريب داده با خير خواهي بر خورد كنم و كسي كه از من دوري گزيده به نيكي جزا دهم و كسي كه از من  بريده با پيوند پاسخ گويم ، از بديها چشم   بپوشم و خوبيها را سپاس گذارم . هنگام خداحافظي جمله آخر را گفت و رفت. خود كرده را تدبير هست به شرط اينكه خودش  بخواهد .